20200715

Yansımalar

Sis ardındaki dağdan yankılanan sesleri duyuyorum. Vakıalar doğuyor, vakıalar ölüyor evrenimde. Ve, benden kopan her şey bana geri dönüyor. Gerçek, aşk, bilgi, istikamet ve miras; varlığımdan sızan nehirler benden bana akıyor. Memba da, deniz de ben oluyorum. Ne olduğumu bilmiyorum. İşte, kendisel bir döngü! 

Bir şifa diliyorum; yansımalardan felaha ermeyi. Emri yerine getirmeyi değil, hakkı yerine getirmeyi; her şeye hakkını vermeyi. 

O ütopya, ne güzel bir diyar. Orada hiçbir şey bilmezsin, hiçbir şey istemezsin, hiçbir şey yapmazsın. Bilmeyi, iradeyi ve fiili kusursuz olana bırakırsın. Cennet seni arar, ondan kaçamazsın. 

"Ebediyete kadar öldük, artık bir diriliş ummuyoruz.Sisin içinden gelen bu deryaya dalıyorum. Durup onunla kalsam, dalgalar içinde kendimsiz olsam, diyorum. 

Her şeyin yok olarak birleşmesini görmeliyim. Kafamdaki çokluk tozlarından silkinip, onu tertemiz bir ayna yapmalıyım. O vakit bir kalbim olacak. Kainatın dışına çıkmadan da bir kalbim olmazmış. 

Bir zamanlar, "Yansımaları terk et, O'nu bulursun." demişti. Ruhumla buluşmalıyım ve bir meta CV yazmalıyım kendim için. Kendini bilmeyen, O'nu bilir mi?

0 yorum:

Yorum Gönderme